279 



Onder zijnc vensters hoorde Iiij het gcriicht van 

 stemmen, het klappen van zvveepen en het huilen 

 der honden, die on^jeduldig verlangden om ontkop- 

 peld te worden. 



Het w3iS de meute yem den burggraaf, die men den 

 hondenstal deed verlaten. 



Weinig tijds daarna , klopte deze aan de deiir van 

 den luitenant en vondt hem geheel gekleed. 



»Wel nil! mijn waarde gast, zijt gij gereed?' 



»Gelijk gij ziet, ten ware men niet in reiskleeding 

 »zoude kunnen jagen. 



»Dit kan niet anders , want ik heb geen' enkelen 

 »jagtrok ter uwer beschikking. Men kan het kleed 

 j)niet dragen zonder het beroep uit te oefenen; maar, 

 »bij voorbeeld , er bevindt zich nevens het boudoir mij- 

 »ner vrouw eene tamelijk rijke verzameling van jagers- 

 wgereedsdiappen, waar gij u een' hertsvanger, jagt- 

 »hoorn en eene zweep naar iiwen zin kiezen kunt. 



»Ik zal alzoo mevrouw de Mailly niet begcleiden?" 



»Neen, maar zij zal bij het hallali tegenwoordig 

 »zijn; men zal u een wild zwijn te jagen geven." 



»Een heerlijk jagtdicrl" 



»Gij behoort krachten voor de jagt op te doen, kom 

 wontbijten: de bm^ggravin wacht ons in de ectzaal." 



De burggravin scheen mijnen grootvader nog bleeker 

 en treuriger dan den vorigen dag; de doorschijnende 

 witheid barer handen was angstwekkend , en hare 

 lippen waren zoo kleurloos, dat ze naaiiwelijks zigt- 

 baar vvaren. 



