280 



>»Deze vrouw is stervende," dacht bij. 



Evenwel deed zij , met eeiie innemende bevalligheid , 

 dchonneurs van het ontbijt, en sebonk bem gUmlacben- 

 de den teug van den stijgbeugel in : bierop wenscbte zij 

 »goede jagt" en geleide bem tot op de binnenplaats , 

 waar een fraai paard , uit de stallen van den burg- 

 graaf, bem ongeduldig wacbtte. 



Mijn grootvader wierp eenen blik , die den kenner 

 verried , op de bonden en bet paard : bij scbeen te 

 vreden. 



Hierna nam bij den pikeur op. 



Het was een gezette kerel van gezond uiterlijk, met 

 een rood gelaat , reeds bejaard , die den scbijn bad 

 van gaarne te praten. Zoo een man die men onder 

 een paar flesschen wijn, en zelfs in bet boscb na 

 eenige teugen brandev^ijn, gemakkelijk aan bet ver- 

 balen kon krijgen. 



Hij bereed een klein, mager paard, dat onder 

 den zw^aarlijvigen ruiter scbeen te moeten bezwijken , 

 maar welks drooge, gespierde beenen en vurig oog 

 wonderen beloofden. 



Op de bondenknecbten en bunne uitrusting was 

 niets af te wijzen. 



De plaats w^aar de jagt eenen aanvang zoude nemen 

 was een klein uur verwijderd , in de bosscben die zich 

 iangs bet dorp Courson uitstrekken. 



Mijn grootvader steeg te paard, groette de burg- 

 gravin en baren ecbtgcnoot, en reed nevens den 

 pikeur de sloipooit uit. 



