46 



»{jevallen , met weinig overleg te work gaat. Vol(j 

 »mij oiigemerkt !" 



De beide vorsten waren door de aankomst der da- 

 mes niet weinig verrast. Toen onze markgravin in 

 de tent trad, sprak zij tot haren z wager : »vermitsu, 

 »mijn lieve Hans, uwe hiiisvroiiw in den steek laat, 

 »heb ik voor u gezorgd." Hierbij nam zij den jagt- 

 jonker het pak kleederen af , en reikte het den mark- 

 graaf over. 



»Dit is waarlijk te veel goedheid,'' zeide deze, »gij 

 »weet, even als uw broeder, onwederstaanbaar aller 

 »harten te winnen. 



»Dacht ik het niet,'' antwoordde de vorstin, »dat 

 »gij mij met dergelijke loftuitingen zoudt willen afzet- 

 »ten; doch zoo komt gij er niet af. Gij moet mij 

 »omstandig verhalen , hoe het toegegaan is om u in 

 »een' mijner waarde onderdanen herschapen te zien.'' 



Onze vorst zette een ontevreden gezigt; het was 

 als of hij muizennesten in het hoofd had. Hij sprak 

 zeer weinig. 



Men gaf met de hoornen het teeken om ter tafel 

 te gaan; de Pettendorfsche boer scheen er niet aan 

 te denken om zich te verkleeden. »Iedere minuut,'' 

 zeide hij tot de vorstin, »waarin ik mij als een' 

 »uwer onderdanen beschouwen mag, is mij dier- 

 ))baar." 



Na afloop van het diner stond de vorstelijke zwager 

 eensklaps, in een sierlijk jagtkostuum , voor onze 

 markgravin , die het aanzienlijk gezelschap tot eene 



