43 



sprak hij tot onzcn hccr, »wij moeteii rijden ai wat 

 »wij kimnen , om de mente in te lialen." Do als 

 boer verklcede markoraaf nam de leiding dcr jagt op 

 zich , die wij spoedig inhaalden. Niet weinig ver- 

 baasde de onverwachte gedaanteverwisseling het jagt- 

 personcel. De maatregclcn van den vorstelijken gast, 

 zijne bedrevenheid en zijn moed waren de oorzaak , 

 dat het »hallali" jiiist ter bestemde plaats voorviel. 



Onze genadige hcer scheen genoeg van de jagt te 

 hebben , hij kwam eerst met zijn gevolg aan , toen het 

 hert reeds voor de meute stand hield. »Zv^ager," riep 

 hem de markgraaf te gemoet , ))ik heb op uwe aan- 

 ))komst gewacht. Wie van ons beiden zal het hert 

 wafvangen en het »hallali" doen blazen ?" 



y>Eh Men mon cher/' was het antwoord, »eere wien 

 »de eere toekomt I" 



»Meent gij mij ?" — »Gewis!" — In een oogenblik 

 was de onvermoeide jager afgestegen en wilde het 

 hert den vang geven ; dit liet zich evenw^el , trots dc 

 onversehrokkenste pogingen , niet naderen , en de vorst 

 liep gevaar , door het gewei te worden gewond , 

 waarmede het zich woedende verdedigde. 

 »Wij zullen de honden aanhitsen!" riep de vorst. 

 »Neen , dat ware schande voor onze jagerij ," ant- 

 woordde de markgraaf , gaf mij bevel om af te stij- 

 gen , en met hem te beproeven om het hert de hessen 

 af te houwen , terwijl de te paard bUjvenden het woe- 

 dende dier van voren zouden bezig houdcn. Na vcle 

 pogingen gchiktc mij dit , niet zonder gevaar , aan 



