4-2 



afgctobt haddcn , dat zc naauw lijks mcer adcmdeii , 

 en was gehcel verstomd door het voorval. 



Om de arme dieren te redden, wierp ik mij op 

 het paard en rende naar Pettendorf, evcnzeer om 

 lieden met touwen en sparren, als om drooge klee- 

 deren en linnen voor den markgraaf te halen. Het 

 dorp was nabij, ik kwam derhalvc spoedig terug. 

 Kort daarna kwamen ook de boeren , die de paarden 

 slechts met groote moeite en gevaar iiit den modder- 

 poel redden konden. 



nGeef mij de kleederen aan", zeide de markgraaf 

 lagchend, »opdat ik nog tijdig bij het »hallali" van 

 »het hert aankome ; voorloopig dank ik u , dat gij my 

 »uit dezen Charybdis gered hebt." 



Spoedig was hij verkleed , en stond daar zoo op- 

 geruimd in eene hertslederen broek , scharlaken vest 

 en blaauwen rok met groote knoopen , als of er niets 

 gebeurd ware. Onmiddelijk besteeg hij een ander 

 paard, en reed met onzen heer vooruit. Deze lachte, 

 toen hij zijnen zwager in dit vreemd costuum nevens 

 zich zag rijden. Dit scheen den laatste niet te be- 

 vallen , en hij zeide: »die het mij op de eerstvolgende 

 »jagt niet nadoet, is geen brave parforce-jagerl" Mijn 

 vorst scheen over deze soort van uitdaging niet zeer 

 gesticht, evenwel zeide hij »top!" 



Onze meute en de overige pikeurs waren het hert 

 gevolgd , doch met het »hallali" zoude het misseHjk ge- 

 slaan hcbben , wanneer onze kloeke , vorstehjke jager 

 niet wedcr in den zadel gczetcn had. »Zwager," 



