41 



ons bet lierl naar cen nabijjjelegen veldbosch le dn'n- 

 gen , aan welks zoom bet eerste relais o'eplaatst was. 

 Onze meute werd nii met vijf en twintig bonden ver- 

 sterkt ♦ en wij bestegen versdie paarden. Het liert 

 werd iiit het bosch gejaagd , en de mark^jraaf van 

 Schwedt was met zijnen engelscbman de voorste onder 

 zijne vervolgfers , tocn liet weder op bet vlakke veld 

 verscbeen. Ik en een der pikeiirs moesten hem vol- 

 gen. Hij beval mij regts vodr bet bert om te rijden, 

 cm bet naar de boogte van den Sopbiasberg: te drin- 

 gen , betwelk mij g:elukte. Docb op de linkerzijde za,«? 

 ik nocb den markgraaf, nocb mijnen makker opda- 

 {jen , ofseboon de meule bet bert vrolijk , tegen den 

 berg op, vervolgde. 



Vreezende dat er een ongeluk gebeurd was , reed 

 ik , zoo snel als mijn paard vermogt , naar de plaats, 

 waar ik ben bet laatst gezien bad. Welk een scboiiw- 

 spel ! In den moerassigen grond zag ik de paarden 

 tot aan de koppen verzonken , terwijl de ruiters alles 

 aanwendden om iiit bet gevaar te geraken; docb de 

 grondelooze bodem verijdelde bimne pogingen. Ik 

 sprong dadelijk van bet paard, vond gelukkigbjk eene 

 steng, die ik den zinkendenden toestak, en waar 

 door ik ben, met eigen levensgevaar , uit dezen poel 

 trok. 



Terwijl ik bezig was met den modder , zoo veel 

 doenlijk, van de kleeding des markgraven te strijken, 

 kwam Z. D. , onze beer, met zijn gevolg aan. Hij zag 

 de in bet moeras gezonken paarden , die zich zoo 



