•7 



herciklc de snip, ecrdcr ilan de lioiulen, en appor- 

 iecrde liaar met blij gejuicli. — Daar stond ik, met 

 mijn <5(5r8te stiik wild in de hand; ik kon er mij niet 

 zat aan zien ; welke sclioone kleuren ! z66 ziet men 

 ze slechts ^^nmaal ! — Dronken van vreng^de stak ik 

 haar cindelijk in de weitaseh; het gezelschap reiktc 

 mij de hand en feliciteerde mij als »jager." — Het 

 overijje van dien dag, waarop mij alles zoo nieiiw, 

 zoo vreemdsoortig seheen, ga ik met stilzwijgen voor- 

 bij ; ik behoef niet te zeggen , dat mijne overigc 

 schoten alle te vergeefs gelost werden. 



»Waai toe zulke beuzelingen zoo breedvoerig opge- 

 •discht?'' mag welligt een der lezers vragen; voor 

 hem is mij die vraag leed, want dan belecfde hij 

 nimmer eenen onvergetelijken dag ! 



Van tijd tot tijd trok ik met den een' of anderen 

 jagtlicfhebber te veld, maakte eenige vorderingen 

 in het schieten, en zoo werd ik langzamerhand opge- 

 nomen onder de groenrokken onzer stad, die dcs 

 avonds , in eenen vasten hoek der gelagkamer van het 

 koffijhuis, bijeenschoolden en zich, onder rooken en 

 bier drinken, in jagtgesprekken verdiepten. Zoo ver- 

 vlogen eenige genoeglijke jaren. 



De oude liefhebbers waren intusschen of zat van 

 dagen geworden, of van het groot toonecl afgetre- 

 den; de cnkcle gewcrcn waren door dubbele, uit 

 de luikschc fabrickcn van Le Berleur en Ronge, 

 vervangcn; de pctjes haddcn de hoedcn verdron- 

 gen, en de weitaseh prijktc, in den regel, op den 



