190 



overigens hoort men in de diergaarde van Natura or- 

 tis magistra , zoowel als in Barbarije de leeuwen meer 

 brullen dan brieschen) , de tijd heeft het terrein tegen- 

 woordig tamelijk wel , of zoo als anderen meenen , 

 tamelijk sleclit veranderd. Nabij het dorp B. in Zuid- 

 Holland lag namelijk destijds een landgoed , verdeeld 

 in buitenplaats en bouwerij , zich over een aantal bun- 

 ders in zekere droogmakerij iiitstrekkende. Achter 

 het geboomte van het buiten strekte zich eene onaf- 

 zienbare vlakte uit , met slooten en togten doorsne- 

 den , waar koolzaad , vlas en allerlei graan geteeld 

 werd. Daarheen begaven zich wekelijks in het najaar, 

 wanneer de oude luidjes naar stad waren teruggetrok- 

 ken , een drietal jongelingen om te jagen of te vis- 

 schen. Men vertrok vrijdags avonds en keerde zondag 

 avond terug. 

 De drooge inleiding is uit. — Het gordijn gaat op. 



De jagtwagen stond voor de deur, Willem, de 

 koetsier, zette er eene groote mande met de noodige 

 levensmiddelen in neder. De snippenschieter (*) ging 

 met mij in den wagen zitten en wij verlieten de stad* 

 Even daar buiten namen wij den eenigen , waren , op- 

 regten jagermeester (*) op met zijne jagthonden, al 

 welke twee en viervoetige personen, zoo goed en zoo 

 kwaad als het ging, plaats in den jagtwagen namen. 



(*) Cm het onaangename van het noemen van eigciiamen te vermijden, 

 vcrguunc men mij niijue mcdgezcUcn aldus te bctitclen. 



