191 



Naauwelijks was men ccn kwartier iiiirs verder ge- 

 komen , toeii ik den snippenschieter hoordc zeggen : 

 »kijk eens, daar staan al de honden op hiinne koppen"; 

 doch daar de jagermeester daarop droogjes anfwoordde: 

 »ja, zij kimnen zich somtijds wonderlijk houden" , 

 sloeg ik daar verder geen acht op. Doch toen ik kort 

 daarop den snippenschieter verschrikt, met zijne ge- 

 woonlijk wel-, doch tevens hardluidende stem hoordc 

 uitroepen : »Bliksems , daar zitten nu die hondekinde- 

 »ren aan 't vleesch!" hield ik het paard stil en toen 

 ontdekte men eerst dat de honden de proviantmande 

 zeer netjes ontpakt, en van eene kapitale runderribbe , 

 carbonades gemaakt hadden, die zij onder elkander 

 hadden verdeeld en nu met smaak consumeerden. 



GemakkeHjk kon men nu, zonder zich ooit in La- 

 vater's theorien hoofdpijn gestudeerd te hebben , op 

 het gelaat van den altoos hongerigen snippenschieter 

 de vrees voor een' vastendag lezen. Ook de overige 

 aangezigten stonden niet in de vriendeUjkste plooi; 

 dat van den jagermeester geleek op Neptunus , toen 

 hij het fameuse i^quos ego'' uitsprak. De put werd, 

 zoo als meer gebeurt , gedempt , toen het kalf ver- 

 dronken was, daar men al knorrende en brommende 

 de honden tot voetgangers degradeerde en eindehjk 

 bij eene nadere recapitulatie getroost , al lagchende 

 over deze voor de respective magen zoo nadeelige ca- 

 tastrophe , buiten aankwam. 



»Wat zulien wij eten? waarvan zullen wij nu le- 

 aven ?" waren de eerste vragen , die de snippenschieter 



