192 



iteed, toeii hij van den wagen afgestegen was en het 

 huis intrad. Hij erkende , dat waar niet is , zelfs de 

 Keizer zijn regt verliest , doch sustineerde tevens met 

 een erbarmelijk lang gezigt en eene klagende stem, 

 dat hij tot den volgenden maandag van den wind niet 

 kon leven. Van sustineren, als 'tgoed gedaan wordt, 

 komt altijd lets; ook hier erkende men de gegrond- 

 heid van zijn sustenu en besloot en corps ^ na eens 

 opgepijpt te hebben , in het dorp te gaan fourageren. 



Reeds was de zon op het punt te bed te gaan , toen 

 onze wandeling een' aanvang nam, zoodat het al vrij 

 donker was , toen wij bij den bakker aankwamen en 

 de Sabbath al mooi aangevangen, toen wij bij den 

 Joodschen slagter aanklopten. Op het zeggen , het zijn 



de heeren van , werden wij door dezen Is- 



raeller in zijn heiligdom binnen gelaten, alwaar wij 

 hem ernstig onze kritieke positie voor oogen hielden , 

 hem doende opmerken , dat hoezeer wij de meestmo- 

 gelijke reverentie voor zijnen Sabbath koesterden, wij 

 echter , aan den anderen kant , behalve het heir jagt- 

 honden, drie hongerige menschenmagen konden aan- 

 bieden , die volstrekt vleesch noodig hadden en hij 

 dit dus , op de voor zijn geweten meest geruststellende 

 wijze , moest verzorgen. 



»Awaij , weten de Heeren dan niks , van nimmen- 

 »dal, niks niet?" zeide dit kind van Abraham. »Wij 

 »maggen ommers op den Sabbath niemand beregten 

 »of iets, hoe je 'took staat te noemen , verkaufen? 

 »Doch", voegde hij er bij, »als de Heeren hun eigen 



