19^ 



at de tevenharten aanstak , daar zij zich nii verdrongen 

 wie naast den reu zoiide gaan en zljne sultane favo- 

 rite worden ; iets geheel strijdig met de intentie van 

 den jagermeester , die dus gedurig riep: »Diaan, hoot* 

 »je me niet ! Lady , zcl je ! Snel , hier ! Snoek , wat 

 »doe je daar, enz. , enz. ;" dan daar honden niet dan 

 met groote moeite hollandsch verstaan , deden eenige 

 slagen met den pols onder deze verliefde menigte , meer 

 effect dan al dat geroep. 



Hierop volgde eene pauze in de merkwaardigheden , 

 die afgebroken werd door een' liiidruchtiger vreugde- 

 kreet van den jagermeester; natuurlijk zagen wij in 

 de rondte om ergens eenig wild te ontdekken , doch 

 vruchteloos , waarop wij ons tot den jagermeester 

 wendden en bevonden, dat hij zeker iets, met bijzon- 

 dere attentie min of meer scheikundig onderzocht en 

 proefde. Eindelijk hoorden wij iiit zijnen mond de 

 orakelspreuk : ))Jongens, daar heb ik versch gewei ! 

 »'t kan niet versclier !" 



Allen hieven een »hoera" aan en feliciteerden den ja ' 

 germeester met zijne vonst , ofschoon ik , als recense- 

 rend jager in stilte aanmerkte dat het gezegde )>'t kan 

 »niet verscher" zeer te onpas gezegd was, wanneer, 

 't geen niet vermoedelijk was , het haas zijn gevoeg 

 niet in de hand van den jagermeester zelve gedaan 

 had. — Ondertusschen gaf dit gewei den burgers 

 moed , te meer daar een hunner twijfelde of hij ook 

 niet reeds voet gezien had, en wij zochten dus weder 

 van voren af aan. 



