196 



Ik heb vergeteii aan le uierken , dat toen men in 't 

 veld stak, oogenblikkelijk bij anticipatie »den eersten 

 »zijn dood" gedronken werd ; daar ondertiisschen deze 

 eerste zich zoo gemakkelijk niet vinden liet en men 

 alweder eenige droogigheid in de keel gewaar werd , 

 stelde men nu voor, daar men toch moest blijven an- 

 ticiperen en het eerste haas geen gelieelen borrel meer 

 verdragen kon, om dit met het tweede voor halve re- 

 kening te doen en nu in stilte »den eersten zijn dood", 

 maar hardop »den tv^eeden zijn loop" te drinken. 



Het is onnoodig te zeggen , dat , wanneer het eeni- 

 gen tijd geregend heeft, het zwarteland, dat island, 

 dat kort geleden geploegd, geegd of bezaaid is, lastig 

 om te gaan wordt , v^aarvan dan wel eens het gevolg 

 is, dat sommige menschen meer naar het neerzetten 

 hunner voeten dan naar hazen zien. Dit had ook nu 

 bij een' onzer plaats , die philosophisch , doch met 

 eene edele omzigtigheid door de klei heensukkelde , 

 toen hij eensklaps uit zijne mijmering gewekt werd , 

 door het vooruit loopen van den jagermeester , die 

 het liefelijk »roe, roe, roe, poa, poa !" aanhief; 

 oogenblikkelijk aecompagneerde het geheele gezelschap 

 hem, terwijl de honden de banier der liefde verlie- 

 ten en rennende het haas vervolgden. De jagermeester 

 volgde nu , met zijn' pols de sloten overwippende , de 

 steeds loopende honden. 



»Afgedriedonderd ! wat loopen me die honden ! 

 »waeht , bl.ks.. kom het pad maar eens langs ! Zie je 

 »ze nog? Ja, ginder op den dijk, Dat hek zal ze 



