202 



laat, wel is waar, geene gunstige gelegenheid voorbij 

 gaan om zijnen buit over dag te bemeesteren, maar 

 veel ligter valt het hem dien des nachts te verras- 

 sen. Hoewel hem zijn voortreffehjke neus daarbij 

 hoofdzakehjk ten wegwijzer dient, kan men hem 

 toch het vermogen om in diepe schemering te zien 

 niet ontzeggen , te meer daar , door het verblijf in 

 duistere holen , ook zijne oogen aan het duister ge- 

 woon zijn; in den regel geniet hij daar over dag den 

 slaap, welken dikwerf door den moedigen dashond 

 onaangenaam wordt verstoord. Somtijds evenw^el rust 

 hij in digt riet of struikgew^as , of op eenen ouden 

 knotwilg, van zijne nachtelijke strooptogten uit f). 



Hetzelfde is toepasseUjk op onze inlandsche roofdic- 

 ren : de otter , de marter , de bunsing , de wezel enz. , 

 die des daags meestal in hunne holen, holle boomen 

 of andere schuilhoeken zeer vast slapen, en bij voor- 

 keur des nachts op roof uitgaan. 



Hier treedt gevolgelijk de das als een onmiskenbare 

 nachtwandelaar op. Slechts in zeer zeldzame geval- 

 len verlaat hij vrijwillig zijn onderaardsch verbhjf voor 

 de invallende schemering, om het bij het eerste mor- 

 genrood weder op te zoeken, hoe verre hij er zich 

 ook van mogt verwijderen. Met zijn zw^aarlijvig lig- 

 chaam en zijne zeer korte Joopers , zijn trouwens de 

 dagw^andelingen voor hem niet raadzaam; wanneer 



(*) Ons zijn vele voorbcelden bekend van vossen die , in dezen toestand , 

 door den jager vcrrast T\'erdcn; ecu dcrzclve wcrd in het leger ontdckt en ge- 

 schoten. 



Red, 



