^07 



dagen, des morgens nuchteren, zoo veel als de punt 

 van een mes drie malen bevatten kan (*), vermengd 

 met warm bier, en blijft te bed liggen om het zwee- 

 ten aftewachten. Bijzondere dieet behoeft niet in acht 

 genomen te worden en het is niet noodig de wond 

 uittebranden. 



EEN GROOT ONDERSCHEID. 



Na den afloop eener parforce-jagt zaten de ge- 

 noodigden bij een goed vuur en bespraken, naar 

 loffelijk gebruik, de voorvallen van den dag. — Het 

 zoontje van den gastlieer — alle lastige kinderen 

 heeten Gustaaf — treedt het vertrek binnen , blazende 

 en fluitende in het mondstuk van zijn's vaders jagt- 

 hoorn. Deze staat gemelijk op, beknort hem, tervsijl 

 hij hem het mondstuk ontneemt en in den zak 

 steekt. — Gustaaf verwijdert zich en keert een 

 oogenblik later terug, op nieuw^ naar hartenlust 

 zijne muziek herhalende. 



»Waar duivel, hebt ge nu vv^eder een mondstuk 

 »van daan gehaald?" roept de vader uit, »geef het 

 » terug r* 



(*) Men vindt het woord „Messerspitze^^ dikwerf in de duitsche recepten. 

 De dosis is evenwel vrij onbepaald, als te afhankelijk van de breedte van het 

 mes dat men gebruikt; zoude „drie klcine eijerlepeltjes" dc zaak niet beter 

 tiitdrukken. — Ilet uitbranden der wond zouden wij — als cr gclegeuheid too 

 is — steeds aanraden, en wel zoo spocdig raogclijk na dcu beet. 



ilED. 



