225 



een' onverschrokken man, rijk in ervaring, die steeds 

 voorzigtig, zich ztlden uitliet. 



»Gijlieden weet het nog, welk een last wij hier van 

 het wild hebbcn gehad , waarvan een ieder van ons , 

 zoo als wij nu bijeen zijn , de tiend heeft geheven , zoo 

 dat er nu nog vrij wat minder is dan toenmaals. 

 Vroeger dacht ik er niet aan om mij te verzetten , 

 maar het heeft zoo moeten zijn. 



»Het is nu zes jaren geleden , dat ik om eenige ha- 

 zekeutels drie maanden achter de tralien heb geze- 

 ten. Gij weet het ook nog , dat de jagtwetten streng 

 werden toegepast , ofschoon men zich had te bekla- 

 gen , dat het wild het land plat trapte , als het het 

 lijf strak had : men kreeg toch geen regt. — Wat 

 volgde er uit , dat men zoo goed mogelijk zich zelf 

 trachtte te helpen, waar het doenlijk was. 



»Toen die hazen geschiedenis plaats greep, had ik 

 vdor den winter een twintigtal koolstruiken onder het 

 raam geplant , en elken nacht die God gaf , kwamen 

 die schuimers de toppen inkorten , en toen er zich een 

 onder het hek vastliep , begon die zoo te kermen , dat 

 ik het niet langer kon aanhooren, en uit het bed 

 stapte, om het hek voor hem los te maken. Wie 

 stond er voor? de wildschut — die mij zijne spuit 

 voorhield , en het haas mede nam , dat mij drie maan- 

 den heeft bezorgt; maar dat komt later te pas. Gij 

 moet ook nog weten , dat toen ik terug kwam , mijne 

 nu zalige vrouw ziek te bed lag. De kinderen had- 

 den wel goed gewerkt , maar het ging toch berg af , 



