228 



van twee afslagf. Een jaar is gaaiiw om , raaar cr 

 drie te moeten stil zitten ; ik dacht : gfij zult g^ek wor- 

 den , of liet ontslag niet beleven ; maar wij werden 

 nog al te luchten gebragt. 



»De jongens kwamen nu en dan berigt van linis 

 brengen, maar ik kon het duidelijk bespeuren, dat de 

 wagen achteruit bleef loopen. De vroiiw zag ik niet 

 terug; zij moest het bezuren en stierf, steeds uitroe- 

 pende: »zorgt voor de kinderen". Daarvan geraakten 

 er onder dienst, die kloek toezagen en mijne vrijheid 

 voorbereidden ; welke bokkensprongen zij maakten, 

 toen zij mij in het open veld hadden , kunt gij u 

 voorstellcn. 



»Ik had geen rusten noodig om de hut tebereiken; 

 het was in Januarij en stijf koud, de sneeiiw kraakte; 

 naarmate ik ons bosch naderde, steeg mijne nieuws- 

 gierigheid om te weten, of zich mijn geweer nog in 

 den hollen stam zoude bevinden. Ja waarlijk , al 

 haalde mij deze of gene , het stak er nog in , maar de 

 loop was geheel en al verroest. Ik bond den doek en 

 de blaas van het slot, dat nog gangbaar was, en ter- 

 wijl ik daarmede bezig ben, hoor ik lets achter mij, 

 en de duivel — - neen — op dertig passen van mij 

 staat een sterke hertebok, een ongemakkelijk beest. 

 Ik leg event jes aan , en het schot vloog van zelfs los , 

 knal en val was een, en toen het we^rgalmen op- 

 hield , had hij de tong reeds uitgestoken. 



»Het geweer werd we^r knapjes geborgen , watblad 

 en sneeuw over het hcrt bijeen gestooten , en toen naar 



