229 



huis. Ik behoefdc geen driemaal te fliiiten, om den 

 grendel te hooren teriig gaan; wat wareu ze vcrvvon- 

 derd van mij tenig te zien , maar ik kon hen niet lang 

 den tijd laten ; ik nam het kapmes en den kruiwagen , 

 hen zeggende : een handje to komen helpen. Willig zijn 

 mijne kinderen altijd geweest en zij gingen niet ligt 

 terug , maar nu deden zij het onwillekeurig , toen zij het 

 hert van onder de bladeren zagen te voorschijn komen ; 

 het huis genaderd zijnde , droegen wij het daar bin- 

 nen en den krniw^agen ook , om geen spoor na te laten. 

 »Morgen, zeide ik hen, moet het vleesch de deur 

 iiit zijn, voor dat eene zielweet, dat ik terug ben." 

 Des middags waren zij reeds met het geld terug, dat 

 zij er van gemaakt hadden. Maar die verw^enschtc 

 huid lag er nog, die vertrouvv^de ik hen niet toe, en 

 toen ik we^r op den molenvonder was gekomen, 

 werd ik als door den donder getroffen: wie stond er? 

 -— de wildschut ; net als of hij nog v^^achtende was. 

 Ik herinnerde mij het vroegere praatje , »wel man, 

 waar koom je al zoo vroeg van daan, waar ga je 

 naar toe en wat heb je in uw' zak ?" 



»Ik dacht , als bij het laatste oordeel , als gij u niet 

 goed houdt , zijt gij bakker aan ; ik had de zak wel in 

 het water willen werpen , maar dat zat digt gevrozen , 

 daarom had ik wel een eigen weg kunnen nemen , 

 maar dat was nu te laat. Ik stapte driest op hem 

 aan en zeide op lagchenden , sarrenden toon : hebt 

 gij nog zin aan een' bout ? Hij kreeg een roode kop , 

 zag voor zich en Het mij de baan vrij. 



16* 



