230 



»Wie was gelukkiger dan ik , daar mij hct koude 

 zvvcet reeds begon uit te breken, en ik zwoer een 

 zwaren eed , dat dit mijn laatste gang naar de looijerij 

 zou zijn. Ilet was mij in de beenen geslagen en even 

 als of er van binnen iets gesmeerd moest worden;" 

 hierop ledigde hij zijn glas , dat door de hem om- 

 ringenden toestemmend werd nagevolgd. »Ik bleef te 

 bed liggen en toen ik weer aan bet gaan kwam , 

 waren mij de haren in weinige dagen sneeuwwit ge- 

 worden." 



Hij besloot met te zeggen: dat bet een blijk van 

 Gods goedheid was , dat de scbut dien dag , bet krom- 

 pootje niet bij zich had, anders had hem — deze of 

 gene — weer gehaald en achter bet slot gebragt; 

 waarom bet betcr ware, van zich te mijden dan zicli 

 te nabij te komen. 



Een strooperspraatje van Moordman* 



