241 



stigen rijkdom stopt, die de waarde der eijeren hon- 

 derdvoudig overtreft. Zonder oordeel , zonder den tijd 

 vanhet jaar, de zedeu en gewoonlen van den vogel in 

 aanmerking te nemen, blijft men rapen en vernietigt 

 men dikwerf een aantal eijeren, die, reeds bebroed, 

 onbruikbaar zijn. 



Om slecbts een voorbeeld bij te brengen, wijzen wij 

 op het rapen van eijeren van eenden op eendenkooijen. 

 Wij zijn overtuigd, dat de eendenkooi, in dit op- 

 zigt, allergevoeligste slagen toebrengt aan de teelt 

 van dezen watervogel. 



Verblind door de geringe winst , maar die voor de 

 hand ligt , rapen sommige kooilieden eene tallooze me- 

 nigte eijeren. Men schijnt niet te willen inzien, dat 

 de eijerleggende vogel eenmaal uitgeput is. Wat is 

 hiervan het noodzakelijk gevolg? dat deze vruchtbare 

 vogel, in de natuurlijke aandrift tot voorplanting des 

 geslachts gefnuikt , slechts een beperkt getal , of in het 

 geheel geene jongen voortbrengt. En wanneer dan het 

 tijdstip daar is , waarop de kooiman zijne netten vruch- 

 teloos spant , dan , ja dan nog durft hij klagen , zon- 

 der te beseffen, blind als de mensch is voor zijne 

 eigene daden, dat hij de eerste en voornaamste oor- 

 zaak van dien toestand was. 



Het geldt hier niet het belang van de jagt alleen ; de 

 geheele natuur, onze sehoone landdouw, de velden, 

 de bosschen , de lusthoven eischen van hem de be- 

 scherming tegen dit vernielingswerk , die hen bemint 

 en bewondert. 



