245 



Hct is den vrek gelyk , die het bezit van rijkdom , niet 

 het genot dat hij schenkt , najaagt. 



Neen; wiUen wij krachti*je beschermers der wild- 

 baan zijn, verliezen wij dan het edelaardige karakter, 

 dat de jagt steeds kenmerkte, nimmer iiit het oog. 

 Verwerpen wij steeds elk middel, dat baatziichtige be- 

 doelingen zelfs in de verte verraadt. Bedenken wij , 

 dat zelfs de verbazende kracht der natuur in de voort- 

 teelin{j van het dierenrijk , de rustelooze slagen , die wij 

 haar dikwerf nuttcloos toebrengen , onmogelijk kan 

 weerstaan; en, zonder verademing voortgezet, de 

 kiem des levens , ruimschoots in elk schepsel gelegd , 

 noodwendig moeten verstikken. 



Dan zuUen wij ook bevrijd blijven van die dwaze en 

 ijdelc zucht , om boven onze jagtgenooten iiit te mun- 

 ten door het getal geschoten wild , die natuurlijk meer 

 het getal dan het gehalte beoogt , en waaraan menig 

 onbruikbaar stuk wild wordt opgeofferd. Wij zullen 

 ons dan ook niet behoeven te dekken met de ellen- 

 dige uitvlugt: »indien ik het niet doodschiet, doet 

 het een ander." 



Het is bier de plaats niet , om de menigte gevallen aan 

 te toonen , in welke de jager nuttelooze schade aan het 

 jagtveld toebrengt ; trouwens , een ieder die nadenkt , 

 kan elk voorkomend geval genoegzaam beoordeelen. 



Het zij voldoende , hierop te hebben gewezen , opdat 

 wij , in het opsporen der oorzaken , die een jagtveld 

 teisteren, vooral ook onze eigene daden in rijpe over- 

 weging ncmen, 



18^ 



