i>53 



Iieg , biedt eene heerlijke rustplaats aaii , waar hij 

 zich eenige verpozing vergunt en zijne plannen beraamt 

 voor den verderen togt. — Nu wordt ook , na lang 

 rekken en geeuwen, een jagtbuis-drager wakker. Hij 

 kleedt zich en maakt zich tot de jagt gereed. Zijn ge- 

 weer is vuil en roestig: de sloten spreken niet: zijn 

 kruidhoren is niet gevuld : de groote en kleine zes zijn 

 in de hagelzak dooreen gemengd. De witte en door 

 geen onschuldig bloed bemorste weitasch , wordt ge- 

 vuld met levensbehoefte. Wijn , appelen , een stuk taart 

 van den vorigen dag , boterhammetjes met vleesch , 

 worden zorgvuldig ingepakt. Aan het brood voor de 

 honden wordt niet gedacht : die hebben immers geenc 

 behoeften ! — Om negen uren treedt mijnheer de deur 

 uit, en zijne eerste klagte geldt de vreeselijke warmte , 

 die niet uit te houden zal zijn. — Zijn trouwe pols- 

 drager , uit de goede school , bemoedigt hem , en hij 

 is eindelijk een aardappelenveld opgetreden : zijne hon- 

 den staan : eene heerlijke klucht hoenders rijst : paf ! 

 paf ! sneller dan de gedachten volgen zich zijne twee 

 schoten ; maar de zak blijft ledig. — »Mis ! onbegrij- 

 pelijk , Jan ! ik had mij zoo goed den tijd genomen, 

 Mij dunkt toch , dat ik de veeren er af heb zien stui- 

 ven."— »'t Zou mij niet wonderen , mijnheer, als dat 

 eene hoen bagel had. Ginds liggen zij weer." — 

 »Waar. Jan!" — »Achter ons , in dat andere stuk 

 aardappelen: alien uit elkander!" »Dat is mij te ver; 

 vooruit maar ! hoenders zijn er genoeg." Alle de ver- 

 toogen van Jan zijn te vergeefs, en vooruit gaat de 



