^jr^r^ 



wel, ja wcl , claar, in die striiikeii." Mijnheer legt 

 aan, mikt lana, driikt eindelijk, en de kluiten van 

 een molshoop stuiven iiit elkander, terwijl bet haas 

 de ruimte kiest. — »'t Is jammer, mijnheer," zegt 

 Jan zuchtende , )>'t is een oude rammelaar: zie hem 

 «ens opslaan met zijne achterloopers." 



Jagen op de klei is in de eerste dag^en hoogst aan- 

 genaam; men kan op de vlakte de hoenders zoo 

 heerlijk nazien. Echter, geen rozen zonder doornen: 

 de klei is met slooten doorsneden en er moet gespron- 

 gen worden. — Het is dus niet alleen noodig, het is 

 pligtmatig , dat men een goede , sterke polstok hebbe. — 

 Mijnbeer komt voor een sloot , hoogstens acht of negen 

 voet breed : hij moet er over , of bij moet in bet afge- 

 jaagde veld terug. 



Jan heeft mijnbeer op alle mogelijke wijzen bemoe- 

 digd. Hij is been en weder gesprongen ; beeft de 

 beste plaats opgezocbt en beeft eindelijk zijn meester 

 overgebaald, om den sprong te wagen, bem vooral 

 aanbevelende , om »logt te springen, omdat de stok 

 niet best is, zoo als bij reeds in bet voorleden jaar 

 gewaarscbuwd beeft." »Wat! niet best? een riga's 

 bout," zegt mijnbeer, »dat ik zelf beb uitgekozen." 

 In zijn toorn over de ongepaste aanmerking van zijn' 

 polsdrager, valt bij met de voile zwaarte van zijn 

 ligcbaam op den stok ; de verouderde breuk sebeurt 

 door en ruggelings ploft bij in bet water, dat zicb 

 een oogenblik boven bem sliiit, om bem te bedekken 

 met eendekroos. Jan trekt bem iiit de sloot; strijkt 



