268 



Hct was ten miiistc tien jaren geleden , dat de 

 burggraaf iiiet buiteii de omheining van zijn park was 

 getreden , noch aan de poort van cen zijner buren 

 geklopt had. 



De burggraaf had eene zeer schoone vronw, maar 

 was kinderloos. Zijne vroiiw vertoondc zich even 

 min als hij , en wanneer men de bedienden van het 

 kasteel ondervroeg , antwoordden zij , dat hun meester 

 steeds draefgeestig was, en hunne meesteresse dik- 

 werf tranen stortte, zonder dat iemand er ooit de 

 reden van had kunnen raden. 



Evenwel was de burggraaf gastvrij; wanneer een 

 verdwaalde of door den nacht overvallen reiziger aan 

 zijne poort klopte, werd hij met eene harteHjke wel- 

 levendheid ontvangen. De vreemdeling bleef zoo lang 

 op het kasteel als hem luste, de burggraaf schecn 

 opgetogen over zijn gezelschap en beijverde zich 

 steeds om de pligtplegingen van zijn huis behoorlijk 

 te vervullen; maar wanneer de gast eenige vragen 

 over de naburen waagde , of zijne verwondering te 

 kennen gaf van nimmer een bewoner van den 

 omtrek op het kasteel te zien verschijnen, — dan 

 werd de gastheer zwaarmoedig, en geraakte in eenen 

 kwaden hum. 



Fouronne, gelijk de meesie onzer dorpen voor de 

 omwenteling , bezat niets dat den schijn van cen loge- 

 ment had , en slechts eene geringe kroeg boodt den 

 boeren de gelegenheid aan om zich dcs zondags te 

 bcdrinken. 



