209 



Voor den reiziger beslond alzoo (jecne verlejjenlieid 

 van keiize en hij was, wildc hij een behoorlijk onder- 

 komen hebben , verplis't zich op het kasteel aan te 

 melden. ~ Dit deed dus ook mijn grootvader. 



Een uitgestrekt park van een verwilderd aanzien lag 

 rondom het kasteel, hetwelk zich aan het einde eener 

 sombere laan van linde- en kastanjeboomen ver- 

 toonde. Aan den ingang van het park was een 

 ijzeren hek, waaraan eene ketting hing, die met eene 

 zware klok, op het kasteel geplaatst, in verband 

 stond. 



De klank dezer klok , wanneer men aan den ket- 

 ting trok, was doodsch; men zoude gemeend hebben, 

 dat er de slapende echo en de sedert lang verdwenen 

 bewoners door werden opgewekt. 



Een oude dienstknecht — die aan Caleb, in de 

 bruid van Lammerraoor, herinnerde — en die veel 

 had van eenen ouden knorrigen bond , die een been 

 verdedigt, kwam de vreemdelingen inlaten en onder- 

 zocht, met eene koude beleefdheid, naar het doel 

 van bun bezoek. 



»Mijn goede vriend," sprak mijn grootvader , wgeeft 

 »iiwen meester, bij wien ik overigens de eer niet 

 »heb bekend te zijn , huisvesting aan eenen edelman 

 »wiens paard kreupel is en die geene herberg op 

 »zijnen weg vindt?" 



»Zijt gij vrcemdeling, mijnheer?" 



))Ik kom uit Parijs , ik behoor tot de lijfwacht." 



»Indien mijnheer mij volgen wil/' hernam de dicnst- 



