509 



AiiJsest seliefde hoop. Vaarwel , oom , bcvvaar mij 

 »uwe vriendschap , ik geloof clat ik die volkomen 

 »waardig ben/' 



Hierop nam de burg{jraaf afsclieid van mijnen va- 

 der. 



Gelijk de laatste gezegd had, moest Landhy de Rey 

 binnen aeht dagen naar Parijs vertrekken; hij had 

 juist des morgens zijne aanstellinjj bij de grijze miis- 

 ketiers — de miiskeliers van den graaf van Artois — 

 ontvan^jen, en hij moest voor het einde der maand 

 bij het korps tegcnwoordig zijn. 



Eene smartelijke gebeurtenis deed de afreis eenige 

 dagen uitstellen; de markies de Rey stierf eensklaps, 

 door eene beroerte overvallen; dit sterfgeval was zoo 

 plotsiing, zoo onverwacht, dat wij er alle op het zeerst 

 door getroffen werden. Mijn vader was er meerder 

 door aangedaan, dan ik kan uitdrukken, en de aan- 

 doening waarmede hij den wees, des avonds voor de 

 begrafenis , aan zijn hart driikte , gaf er het overtui- 

 g^end bewijs van. 



»Ga, mijn vriend/' sprak hij, ))de pligt is behulp- 

 »zaam in het dragen der smart; ga uwen koning die- 

 »nen, kom daarna bij ens terug, wij zullen 6en huis- 

 »gezin uitmaken en ik zal u mijnen zoon noemen/' 



Lakdry vertrok na een teeder afscheid ; wij beminden 

 elkander hartstogtelijk; het scheen ons toe, dat die 

 twee jaren uitstel, die ons door mijn zwak en teeder 

 gestel werden opgelegd, nooit zoiiden eindigen. 



Laisdry was een vurig jagtlief hebbcr ; hij Het mij 



