283 



»de cdelman insgelijks; het was reeds cUiistcr: den 

 Mvolgciiden dag vond men het paard vcrdronken aan 

 »deii ccver, de miter werd niet wedergezien." 



Alle deze eenvoiidige mededeelingen van den pikeur 

 wierpen eenige lichtstralen in het gemoed van zijnen 

 toehoorder , die zich voornam het geheim dat deze 

 geschiedenis omgaf te ontsluijeren. 



»Hae heette deze edelman?" vroeg hij. 



)>De markies de Rey: hij was staandaarddrager bij 

 »het regiment Bretagne." 



Deze naam deed mijn' grootvader sidderen : hij had 

 de markies de I\ey , die van zijne jaren was en die 

 zijne dienst bij de grijze muskettiers had aangevangen, 

 gekend. De markies had eensklaps zijn ontslag aan 

 den koning ingezonden en was naar Duitschland ver- 

 trokken , w aar hij , zoo men zeide , de erfenis had te 

 ontvangen van eenen bloedverwant , die de herroeping 

 van het edict van Nantes van den franschen bodem 

 had verwijderd. Later liep te Versailles het gcrncht, 

 dat de markies te Darmstad was overleden, ten ge- 

 volge van een tweegevecht met eenen pruisischen 

 majoor. 



Deze lezing was klaarblijkelijk in strijd met die van 

 den pikeur , en dit deed bij mijnen grootvader nu 

 twijfel ontstaan over de identiteit van den persoon. 

 Evenwel kon men bezwaarlijk veronderstellen , dat twee 

 markiezen de Key dezelfde provincie zouden bewoond 

 hebben; want hij herinnerde zich duidelijk dat die, 

 w^elke hij gekend had , nit het Morvansclie was. 



