284 



Aldus pratende waren de twee weidlieden ter be- 

 stemder plaats gekomen; de honden werden in een 

 digt striiikbosch ontkoppeld , waarin, volgeiis het 

 rapport van den hondenkneclit die des morgens ge- 

 speurd had , het zwijn met de morgenschemering , 

 was gewisseld iiit een veld haver , waar het des nachts 

 ter lavei was geweest. 



»Men kan niet ontkennen dat mijnheer de mark- 

 »graaf een zonderling denkbeeld heeft opgevat," zeide 

 toen de pikeiir. 



»Wat bedoelt gij ?" 



»Hij heeft mij gelast mijne beschikkingen zoo te 

 »nemen, dat het gejaagde dier zich tot in het park 

 »onder de vengsters van het kasteel late drijven." 



»Het park is alzoo niet afgesloten?" 



»Ten zuiden is het slechts van het veld afgescheiden 

 »door eene haag, die in slechten staat , en van on- 

 »derscheidene openingen voorzien is." 



)>Waarlijk ," mompelde mijn grootvader, »dat denk- 

 »beeld is zonderling." 



Toen gaf hij zijn paard de sporen ; want het zwijn 

 was reeds op de been gebragt , en de honden joegen 

 het luid. 



Ik ga alle de gewone afwisselingen der jagt , welke 

 dien dag plaats grepen , met stilzwijgen voorbij ; ik 

 wil alleen betiiigen , dat de burggraaf niets te veel 

 uezegd had, toen hij de iiitmimtende verdiensten van 

 i?ijne honden en zijnen pikeur had geprezen. 



Gelijk deze het voorzien had gcraakte het zwijn , 



