285 



na vele pogingen om de hoadcn tc oiiioaan, hijgend 

 en afgemat , aan de afsluiting van liet park en drong 

 er in door. De honden volgden , op kleinen afstand , 

 den voet, en achter dezelve mijn grootvader en de 

 pikeur, meer nieuwsgierig om te weten waarom de 

 burggraaf gewenscht had , dat zijne vrouw het hallali 

 kon bijwonen , dan wel verlangend om zelve daarbij 

 tegenwoordig te zijn. 



De jagt ging dwars door het park; eindelijk stelde 

 zieh het zwijn voor de honden , tegen eenen boom- 

 stam, op derlig schreden van het kasteel loodregt 

 onder een terras, waarop mijn grootvader den burg- 

 graaf en zijne eehtgenoote ontdekte. 



De burggravin droeg een wit kleed; deze bijzonder- 

 heid was vreemdsoortig : waarom een wit kleed in 

 October, op het land, bij koud en mistig weer? 



Het zwijn werd aangepakt , eenige honden opgereten; 

 toen steeg de pikeur van het paard en naderde tot op 

 tien passen ; daar legde hij zijne buks aan en gaf vuur. 



Achter het schouderblad getroffen , brak het zwijn 

 als eene logge massa te zamen , — toen steeg een 

 kreet van angst, een kreet van schrik op, en mijn 

 grootvader, de oogen opslaande , zag mevrouw de 

 Mailly die in onmagt viel en door haren echtgenoot 

 ondersteund werd. 



»Dit is onbegrijpeHjk !" mompelde hij met eene hui- 

 vering van onverklaarbaren schrik. 



Hij bevroedde, als bij ingeving, dat de burggraaf de 

 rol van beul vervulde 



