288 



Reeds had hij Foiiroime , benevens den burggraaf en 

 den geheimzinnigen hertvanger eenigzins vergeten ; 

 toen dit alles weder in zijn geheugen optrad, bij het 

 overzetten der Yonne en het gezigt van het kasteel 

 Mailly. 



Het zij opwellende nieuwsgierigheid, het zij de be- 

 geerte om den edelman, die hem zoo gastvrij ontvan- 

 gen had, te begroeten; hij reed dien dag door tot 

 Fourroune en hield aan het hek van het kasteel stil. 



Dezelfde eenoogige en zw^ijgende bediende opende 

 het hek, herkende hem en groette eerbiedig. 



»Is uw meester op het kasteel?" 



»Helaas! neen mijnheer , mijn meester is overle- 

 )»den." 



Mijn grootvader huiverde. 



»Hij is sedert eene maand gestorven," hernam de 

 oude, »hij bezweek onder eene hartkwaal, aan welke 

 »hij sedert lang leed." 



»En de burggravin?" 



»De bm^ggravin bevindt zich hier; zij zal ongetwij- 

 »feld mijnheer de graaf gaarne ontvangen." 



Mijn grootvader aarselde; intusschen gehoorzaamde 

 hij aan een gevoel van betamelijkheid , welligt met de 

 begeerte vermengd om te zien welke iiitwerking de 

 dood van haren gemaal kon gehad hebben op eene 

 vrouw, die reeds bij zijn leven zoo droefgeestig en ho- 

 peloos was. 



Hij volgde alzoo den bediende. 



Deze geleidde hem in de tweede verdieping van het 



