289 



kastecl, die de burg^gravin sedcrd zij wcduwe was be- 

 woonde. D^ar waren geene ja^jttropheen meer te zieii, 

 evenmin als honden in den hondenstal te vinden; de 

 pikeiir had zijn afscheid gekregen, en de honden wa- 

 ren tot den laatste toe verkocht. 



Na eenige miniiten te hebben g^ewacht , werd de be- 

 zoeker een klein salon binnengeleid , waar zich de 

 burg(jravin bevondt. 



Mevroiiw de Mailly trad hem te gemoet en reikte 

 hem, met vriendeHjke hoffelijkheid , de hand om te 

 kiissen. 



Zij was in het zwart gekleed , steeds bleek , steeds 

 met dien weemoedigen glimlach, die zoo zeer de treu- 

 rige teleurstellingen van hare ziel schilderde. 



»Mijnheer de graaf," zeide zij, »ik ben er ii dank- 

 »baar voor, dat gij u mijner herinnerd en den moed 

 »hebt een verblijf te bctreden waar de dood haren 

 »sikkel zwaaide, en dat door ccnc stervende bewoond 

 »wordt." 



»Eene stervende! hoe kwahjk voegt dit woord in 

 »den mond der jeiigd." 



)>Er zijn late bloemen," antwoorde zij met haren 

 treurigen glimlach, »die in den nazomcr ontluiken en 

 »die , verschrikt van zich allecn te bevinden als de 

 »herfst komt , van smart over hiuine verlatenheid ster- 

 nven. Ik ben geheel alleen; zij die ik beminde zijn 

 »dood : is het mogclijk reeds geheel van herinnerin- 

 »gen te leven, als men naauwelijks dertig jaren telt?' 



»De hoop, mevrouw, is eene dochter des hemcls 



