290 



»on8 door God Jjezondcn, om hen te troosten die een- 

 »zaam den levensweg bewandclen." 



»Ja," zeide zij vriendelijk; »maar wanneer de hoop 

 wontstaat uit het verband tusschen can graf en zes ja- 

 »ren van smart, is zij zoo onbestemd en broos, dat 

 »zij ons naar elders been wijst: zij beet dan berustin^j , 

 »en bereidt ons voor tot een hooger bestaan." 



Mijn grootvader zette zich aan hare zijde en kiiste haar 

 de hand, met eerbiedige aandoening. Hij zweeg, maar 

 de uitdrukking van zijn gelaat ademde een droevig mede- 

 Hjden , dat de burggravin trof en tot weenens toe bewoog. 

 Zij zag hem opmerkzaam aan; het was als of zij in 

 zijne wezenstrekken , het belang dat zij hem inboe- 

 zemde wilde lezen. 



Men vergunne mij hier met eenen gepasten trots te 

 bekennen , dat mijn grootvader een van die opene en 

 edelaardige physionomien bezat, die een onbepaald 

 vertrouwen inboezemen. Zelf zij die hem voor de 

 eerste maal zagen , voelden zich door eene geheimzin- 

 nige kracht aangetrokken , die openhartigheid en ver- 

 trouwen opwekte. Hij was moedig, kiesch, goed en 

 in staat tot de hoogste zelf sverloochening , alle deze 

 eigenschappen lagen in de uitdrukking van zijnen 

 glimlach opgesloten. — een glimlach van scherpzinnig- 

 heid en welwillende mcnschenliefde , die nog zijne 

 lippen in zijnen ouderdom versierde, en waarvan de 

 boeren van ons dorp, die hem als eenen vader be- 

 weend hebben , mij dikwerf op mijne jagttogten met 

 warmte verhaalden. 



