291 



Mevrouw de Mailly scheen te radeii met welk eenen 

 man zij te doen had, en de ongelukkigc vrouw, die 

 S3dert zoo lang in zich zelve verzonken leefde, zonder 

 vriend, zonder vertrouwde, {jevoelde eene dringende 

 behoefte cm hare smart te ontboezemen en te verha- 

 len, hoe veel zij geleden had. 



»Mijnheer," zeide zij, »men zegt dat de weinige, 

 »ware vrienden die men ontmoet, ons door het toe- 

 »val worden gegeven; ik geloof dit ook. De gewone 

 • verbindtenissen, die het gevolg zijn van dagelijkschen 

 »omgang, van eene genoodzaakte nabuurschap, zijn 

 »meestal laauw en kunnen niet altijd de proef door- 

 »8taan." 



»Hetgene gij daar zegt, mevrouw^, moet men volko- 

 »men toestemmen." 



»Het toeval voerde u op zckeren avond herwaarts; 

 »het was toen drie jaren, dat geen vreemdeling het 

 »kasteel betrad; gij w^aart de eerste die mijne pijni- 

 »gingen scheent te raden, en ik begreep, uit de wijze 

 wwaarop gij afscheid naamt, dat ik u eenig medeHj- 

 »den inboezemde. Gij w^aart getuige van die vreessehj- 

 »ke grilligheden , welke de w^erktuigen mijner onafge- 

 »brokene martelingen waren; gij vertrokt, met de 

 »vraag in het hart: welke misdaad de ongekikkige 

 »kon bedreven hebben, die op elken stond zoo ge- 

 »8traft werd? Ik wil niet gelooven, dat het gevoel 

 »dat u herwaarts voerde , alleen uit bloote nieuwsgie- 

 »righeid voortspruit; het schijnt mij , ik meen het in 

 »uwe trekken te lezen, aan den bewogen toon uwer 



20 



