292 



»stem te raden, dat in de redeii iiwer tcrugkomst 

 »iets van dat medelijden ligt , dat ik u bij uw eerste 

 »verblijf inboezemde 



»Inderdaad, gij bedriegt ii niet, mevrouw !" »riep 

 mijn grootvader met warmte iiit. »Ik kom tot u 

 »als een vriend; zoudt gij weigreren mij als zoodanig 

 »te behandelen?" 



»Neen," zeide zij hem de hand reikende; »ik geloof 

 »dat mijne smarten bij u weerklank vinden ziillen, ik 

 »wil mijn hart voor u openleggen en u al die onbe- 

 »grijpelijke geheimen verklaren, die u zoo zeer ver- 

 »wonderd hebben. Gij ziilt mij oordeelen, mijnheer, 

 wen zien of ik schuldig was 



»Maar, mevrouw, deze gedachte is nimmer bij mij 

 opgekomen 



»Mij dunkt," hernam zij, »dat de vrouw die de 

 »deugd veikracht en hare pligten met voeten getreden 

 »heeft, een oniiitwischbaar merk aan het voorhoofd 

 »dragen moet, dat zelfs het onverschilligste oog treft. 

 ))Neen, ik was niet schuldig, ik was naauwehjks ligt- 

 »zinnig ondanks mij zelve. Ik ben gestraft door drie- 

 »jarige, naamlooze marteling: gij zult er zelve over 

 »oordeelen, bij het verhaal mijner rampen en van 

 »mijn treurig leven, waarvan, ik voel het, de laatste 

 »ademtogt mij spoedig zai begeven." 



»Weg met dit denkbeeld, ik bezweer het u, me- 

 »vrouw! Ik dank ii dat gij mij den titel van uwen 

 » vriend geschonken hebt, ik ben er trotsch op, en 

 awelligt ben ik welsprekend genoeg, wclligt vind ik 



