•293 



»in mijii hart de kracht om u aan de hoop, die gij 

 »vaarwel zegt, tenig te geven, aan het leven dat gij 

 »zoo spoedig wenscht te verlaten 



Zij schudde weemoedig het hoofd en glimlachte 

 treurig. 



»Het is vijf uren," zeide zij, »het uur van het mid- 

 »dagmaal. Biedt mij uwen arm en kom mijnen we- 

 ft duwendisch deelen; daarna keeren wij hierterug, 

 »en ik zal u verzoeken mij aan te hooren." 



Mijn grootvader stond op, de burggravin steunde 

 op zijnen arm met de vriendelijke toeneiging van een 

 kind dat eenen beschermer vermoedt en vindt; zij be- 

 gaven zich naar de eetzaal. 



Het was niet dezelfde waar, zes maanden vroeger, 

 de heer de Mailly zijnen gast ontvangen had: het was 

 een kleiner vertrek, van onderen tot boven met hout 

 beschoten, eenvoudig smaakvol, zonder wapenschilden 

 op de schoorsteenen , zonder schilderwerk dat jagttoo- 

 neelen voorstelde; niets van die tropheen van jagttuig 

 aan de wanden , niet meer dien herstvanger op den 

 disch, geen enkele bond kwam der burggravin te ge- 

 moet springen, en zij werd niet meer door cenen 

 weidman in groene liverei bediend. 



G^durende het maal had zij de kracht hare droef- 

 heid te overwinnen ; zij was weder de vrouw van 

 stand , die hare tranen onder eenen lach weet te ver- 

 bei-gen, €n zij deed de eer, van hetgeen zij haar we- 

 duwmaal noemde, met eene verrukkelijke belecfdheid. 



Anderhalf uur later geleidde mijn grootvader haar 



20* 



