294 



weder iiaar liet kleiii salon , waar zij hem onlvangen 

 had. 



Dc^^r bleep zij eenige oogenhlikken nadcnkend en 

 geroerd, toen overvvon zij zich zelve en zeide eindelijk : 



»lk ben gereed, mijnheer de graaf, ik zal trachten 

 »sterk te zijn, ik zal met eene vaste stem spreken , 

 »opdat gij den vasten wil moogt waarderen cener 

 »vrouw , die z66 zwak en z66 geschokt is.'' 



Zij leunde zich in haren stoel, liet het lichtscherm 

 der lamp zakken, ongetwijfeld om hare aandoenin{jen 

 beter te verbergen, en begon aldus haar treurig en 

 dramatisch verhaal : 



II. 



Eer ik mijnheer de Mailly huwde, droeg ik den 

 naam \an jonkvrouw de Preil. Mijn vader, generaal 

 der ruiterij , was laat in den echt getreden , bij het 

 verlaten van den krijgsdienst; hij trok zich terug op 

 Preil, zijn erfgoed, op twee uren afstand van Clamecy, 

 in het Morvansche. Tijdens mijne geboorte had mijn 

 vader vijf en vijftig jaren bereikt en mijne moeder 

 stierf toen zij mij het leven schonk; ik werd dus door 

 mijnen bejaarden vader te Preil opgevoed, waar ik 

 mijne kinderjaren doorbragt. 



Wij hadden een' nabuur, die de krijgsmakkcr van 

 mijnen vader was : de oude markies de P\ey, wiens 

 kasteel op een nur afstand van hot onzc verwijderd 

 lag. 



