295 



Dc inarkies en miju vader zagca zich dikwijis, 

 bijna elke week , wanneer namelijk liunne kwalen , 

 dc sevolgen van den ouderdom, dit niet verliinder- 

 den. 



De markies had een' zoon die vijf jaren ouder was 

 dan ik. Landry de Rey was van eenen edeien en 

 aanvalligen inborst , enkel openliartigheid en kinder- 

 lijke goedheid; wij warcn te zamen groot geworden , 

 wij beminden ons als breeder en zuster, en met de 

 jaren , verwisselde dit gevoel in een teederder , tot 

 C:roote vreugde onzer vaders, die onzc vcrecnisino' 

 en tcvens die van ons vermogcn beoogden. 



Wij hadden nog eenen tweeden nabuur , de burg- 

 graaf de Mailly, die een aehterneef mijner moeder , 

 naar de gewoonte van Bretagne, was. Mijn vader 

 droeg hem weinig genegenhcid toe, zonder zich 

 rekenschap te kunnen geven van eenen tegenzin, die 

 ik met hem deeldc, insgelijks zonder dc oorzaak 

 daarvan te kunnen bevrocden. 



De burggraaf was een koel man, een weinig trotsch, 

 van ecne teriig getrokken levenswijs en uit den aard 

 menschenschuw ; hij diende desttjds in een regiment ku- 

 rassiers , te Nevers gekantonneerd , waardoor hij in de 

 gelegcnheid was zijne goederen dikwerf te bezoeken. 



Hij kwam ons dikwijis zien; mijn vader ontving 

 hem koeltjes, somtijds terugstoolend ; dit schrikte 

 hem niet af en hij bleef zijne bezoeken volhouden. Ik 

 was toen omstreeks vijftien jaren , bijna volwassen , 

 en men zeide, dat ik schoon was. Ik voeldc, dat dc 



