296 



hurggraaf mij beminde, en deze liefde was rnij dej? 

 te meerder onverdraaglijk, daar ik Landry de Rey 

 verkoos en de plannen van mijnen vader kende. 



Landry en de burggraaf voedden jegens elkander 

 eenen aangeboren haat; zij gevoelden dat zij mede- 

 minnaars waren; zij schenen bet drama te vermoe- 

 den , dat zich eens tusschen hen zoiide afspinnen. 



Dikwerf ontmoetten zij zich op bet kasteel , en tel- 

 kens ontdekte ik, onder de hoffelijke woorden die 

 zij wisselden , den tegenzin , die zij zich wederkeerig 

 inboezemden. 



Desniettegenstaande bleef de Mailly ons bezoeken ; 

 hoe koel mijn vader hem ook ontving, hij betoonde 

 aan dezen steeds eenen welwillenden eerbied. 



Op zekeren avond had ik mij in mijn vcrtrek , dat 

 aan de bezoekkamer grensde begeven; iiit hetzelve 

 hoorde men gemakkelijk wat in de laatste gesproken 

 werd; ik vernam diis, mijns ondanks, bet volgende 

 gesprek tusschen mijn' vader en mijn neef : 



»Zoiidt gij , mijn oom, mij gelieven aan te hooren?" 

 zeide de burggraaf. 



»Spreek, mijnheer neef.'* 



»Ik heb sedert lang geaarzeld ; nu ben ik tot een 

 »beshiit gekomen, ik zal zonder omwegen en open- 

 »hartig tot bet doel gaan." 



wGehjk bet eenen edelman past," antwoordde mijn 

 vader koeltjes. 



»Gij weet, mijn oom, dat mijn vader de voile 

 »neef van wijlcn de markiezin de Preil was." 



