298 



»Gy zijl dwaas , heer en necf, Rose is nog een 

 »kind , gij telt meer dan het diibbel liarer jaren/' 



»Wat doet er dit toe! ik voel dat ik haar tot de 

 gelukkigste der vrouwen maken zal/' 



»Het is vreemd, maar ik/' zeide mijn vader droog 

 weg, »ben juist van het tegen over gestelde gevoelen/' 



))Gij schertst y oom 



)>Volstrekt niet; bovendien gij komt te li'at, mijn 

 »woord is gegeven/' 



»Gegeven!" mompelde de burggraaf, wiens stem 

 eenen vreemden klank aannam. 



»Aan mijnen ouden vriend de markies de rey mij- 

 »nen bum^man. Zijn zoon is een beminnelijk cdelman; 

 »hij vertrekt dezer dagen naar Parijs , om gedurende 

 »twee jaren bij de musketiers te gaan dienen, alsdan 

 »keert bij teriig en huwt Rose." 



»Alzoo, oom/' mompelde de burggraaf met eene 

 treurige stem, »wijst gij mij af." 



»Goede hemel! ik nwet immers wel, ik kan mijn 

 »woord geen twee malen geven/' 



De aangedane stem van den burggraaf, deed mij 

 een toornig antwoord, eene uitdrnkking van wrevel, 

 verwacbten. Doch bij antwoordde op eenen zachten 

 toon : 



»Ik ben gehecl ter neder geslagen , want ik be- 

 ))minde mijne nicbt viirig en opregt, en met genoegen 

 »had ik gebeel mijn leven aan baar geluk gewijd; 

 »maar daar bet zijn moet, daar gij uw woord gegeven 

 »bebt , dring ik niet verder aan; ik ontzeg mijne 



