135 



en zelfstandigheid ontbrak , om mij tegen mijns vaders 

 wenschen te verzetten. Toen echter gaf ik mijn vast 

 besluit te kennen, dat ik mij aan de houtvesterij 

 wilde toewijden, omdat ik hiervoor alleen roeping 

 gevoelde. Mijn vader gaf toe; ik leerde het prakti- 

 sche gedeelte bij hem, bezocht vervolgens het insti- 

 tuut voor houtvesters en legde een zeer goed examen 

 af. Tot dat er eene houtvesters betrekking open 

 kwam , begaf ik mij , daar mijn vader intusschen ge- 

 storven was, naar een' houtvester, wiens jagtdistrict 

 aan de Nassausche grenzen lag. Het is u welligt be- 

 kend hoe streng daar de jagtwetten zijn. Op zekeren 

 dag dat ik wat scherp langs de grenzen jaagde, om 

 het overloopend wild te schieten , waardoor men het 

 eigen jagtveld spaart, schoot ik een bijzonder sterk 

 hert aan, dat echter nog kracht genoeg behield om 

 over de grenzen terug te keeren. Ik zag dat het wel- 

 dra moest sterven , toen het ten laatste bijna niet meer 

 voort kunnende, in een klein boschje verdween. Het 

 hert op te geven , het voor voedsel der vossen te la- 

 ten, daartoe kon ik niet besluiten. Ik ging dus in 

 de hoop niet ontdekt te zullen worden, hem spoedig 

 achter na, en vond mijn hert werkelijk in het boschje 

 reeds dood liggen. Daarop zette ik mijne buks tegen 

 een' boom, trok mijn' nekvanger en ving het daar- 

 mede af. — Op hetzelfde oogenblik voelde ik mij door 

 vier sterke armen aangegrepen. Tegenstand bieden 

 ware dwaasheid geweest. Des avonds zat ik reeds ge- 

 vangen. Omdat men mij nog eenigzins wilde sparen ? 



