134 



schentijd, clan hebt gij geen regt, u op onderhandelin- 

 gen te beroepen, waartoe ik als bemiddelaar niet 

 bevoegd ben." 

 »Ik begeer ook geen' wapenstilstand. Leef wel." 

 »Een woord nog," hernam ik, »onze kennismaking 

 is onder zulke zonderlinge omstandigheden aangeknoopt 

 en heeft zulk eene belangstelling voor u bij mij opge- 

 wekt, dat ik geen' lust gevoel om ze zoo plotseling af 

 te breken. Noem het nieuwsgierigheid of welwillend- 

 heid, maar ik wenschte nog wel van u te vernemen, 

 hoe gij , een man van meer dan gewone beschaving in 

 uwen stand, er toe gekomen zijt, dit onrustig en tevens 

 gevaarlijk bedrijf bij de hand te nemen. Gij verklaar- 

 det zoo even u aan geen enkei misdrijf schuldig te 

 gevoelen ; in die omstandigheden zie ik niet in , waarom 

 gij mij uwe levensgeschiedenis niet zoudt mogen toever- 

 trouwen, te meer omdat zij soms niet zonder invloed 

 zou zijn op mijn rapport omtrent uwe onderhan- 

 deling." 



»Zij is zeer kort en eenvoudig," zeide Hartung na 

 zich een oogenblik bedacht te hebben, »ik behoef er 

 geen geheim van te maken. Mijn vader was houtvester. 

 Sedert mijn tiende jaar bezocht ik eene hooge school, 

 omdat men voornemens was mij voor den geestelijken 

 stand op te leiden. Zondags en in den vacantietijd 

 was ik te huis, omdat de vrije natuur, en vooral de 

 bosschen mij meer aantrokken dan de doode letters. 

 Tot aan mijn zestiende jaar hield ik het op de school- 

 banken uit, omdat het mij aan genoegzame wilskracht 



