132 



het wild, vooral als het te overvloedig gespaard 

 wordt , moet lijden en dat nog wel zonder eenige 

 vergoeding voor zijne schade te bekomen, zonder de 

 vernielers van zijnen oogst te mogen afweren, wil hij 

 zich niet door de jagtwetten, die overblijfselen der 

 ruwe middeleeuwen , met dieven en moordenaren op 

 eene lijn gesteld zien." 



»Mijn beste vriend," viel ik hem in de rede," dat 

 zijn oppervlakkig beschouwd, schoonklinkende redene- 

 ringen, hier en daar met een' schijn van waarheid door 

 mengd ; maar de wetten bestaan eenmaal , en de staat 

 moet ze doen eerbiedigen. Mogen de boeren u als 

 hunnen weldoener roemen , de staat bescliouwt u als 

 misdadiger en zoo iemand zal hij niet ligt als be- 

 ambte aanstellen." 



»Hierin moogt gij gelijk hebben," hernam hij, 

 »maar ik begeer ook geenzins eene aanstelling hier 

 in den omtrek , waar men mij kent ; aan gene zijde van 

 den Rijn is mijn persoon geheel onbekend, naauwe- 

 lijks heeft men daar ooit den naam van Hartung 

 hooren noemen. Dat dit dan ook slechts een ver- 

 dichte naam is , zult gij reeds vermoed hebben. Wan- 

 neer men mij nu in die provincie onder mijn' waren 

 naam aanstelt, wie zou dan durven gissen, dat ik 

 de wildstrooper ben, die het ambt van houtvester 

 bekleed ?" 



»Op die wijze zoude het misschien kunnen gaan," 

 antwoordde ik, »maar hoe is uw ware naam dan? 

 De Regering moet hem welen om narigten te kunnen 



