128 



»Hoe, gij waagt het midden in eene stad te ver- 

 schijnen , terwijl hare bewoners nog niet in rust zijn ?" 



»Zoo als gij ziet ," antwoordde hij koelbloedig. Mijne 

 tegenwoordigheid van geest keerde terug. Ik wilde 

 mijne dienstboden roepen , vervolgens den vermetele in 

 hechtenis ncmen en hem zoo lang trachten vast te 

 houden, tot dat er hulp van buiten zou zijn gekomen. 

 Met een' sprong was ik bij het schellekoord; trok uit 

 al mijne magt; doch te vergeefs, er volgde geen ge- 

 luid. 



»Doe geene moeite," zeide Hartung glimlagchende , 

 »voor mijne zekerheid zijn de noodige voorzorgsmaat- 

 regelen genomen." Bij deze woorden opende hij de 

 kamerdeur, waar ik iemand als een boer gekleed, 

 met eene nachtlantaarn in de hand, zag staan, die 

 mij grijnzend tegenblikte , tevens wees de wildstrooper 

 op den greep van een pistool, dat uit zijn' borstzak 

 stak. Mijne onmagt gevoelende, zeide ik geheel ont- 

 hutst, met naauwelijks hoorbare stem: 



»Ik ben in uwe magt." 



»Die gij volstrekt niet te vreezen hebt, 1 ' ging hij 



voort, »veeleer ben ik hier gekomen als een man des 



vredes , die uwe hulp , als bemiddelaar , tusschen zich 



zelve en de wetsmagt komt inroepen , omdat gij door het 



ingestelde onderzoek de omstandigheden beter zult ken- 



nen dan de hooger geplaatste ambtenaren. Ik voer 



krijg tegen het wild , de staat tegen mij. Onover- 



wonnen sta ik hier , en toch bied ik de hand tot 

 vrede aan. ,> 



