127 



kamerdeur geklopt werd. Ik had de huisdeur niet 

 hooren openen, en maakte daaruit op, dat het mijn 

 huisheer zoude zijn: binnen! riep ik. — Een aan 

 mij onbekend persoon trad daarop in het vertrek. 

 Zijne geheele kleeding, maar vooral zijn fijn, hagel 

 wit linnen overhemd, zijne houding en de wijze 

 waarop hij zich voordeed, kenmerkten den echten 

 gentleman. 



»Mijnheer," aldus ving hij aan. »Gij zijt, naar ik 

 vernomen heb, met het onderzoek belast, in de zaak 

 tegen den aangeklaagde Boomgaard, beschuldigd van 

 in verstandhouding met de wildstroopers te leven?" — 



»Om u te dienen," hernam ik, van mijne zitplaats 

 opstaande. 



»De beschuldigde blijft nog steeds alles ontkennen" 

 ging de binnen getredene voort, »het is hem dan ook 

 niet kwalijk te nemen , dat hij zijn verblijf in het tucht- 

 huis zoo lang mogelijk tracht te rekken, maar op 

 den duur zal zijn tegenstand hem niets helpen, vooral 

 wanneer men mij mogt oproepen om in zijne zaak ge- 

 tuigenis af te leggen." 



»U?" vroeg ik verwonderd, »met wien heb ik dan 

 de eer te spreken?" 



»Mijn naam is Hartung," antwoordde hij zonder 

 aarzelen. 



»Hartung?" zeide ik verwonderd enverward, »toch 

 niet de be . . . . — " 



»De beroemde of beruchte Hartukg, de wildstroo- 

 per; ja, dezelfde." 



