121 



Diana en gaf weldra zijn misnocgcn te kennen, dat 

 ons gesprek over niets anders dan over de jagt Hep. 

 Wij gaven dus eene andere wending aan ons discours 

 dat daardoor niet in levendigheid toenam. Ongemerkt 

 werden de kaarten voor den dag gehaald, zoo als dit 

 op stoomboten meermalen gebeurt en de inleg werd 

 aan eene goede flesch besteed. Terwijl ik eene cigaar 

 uit mijne koker haalde , vroeg ik aan de anderen of ook 

 zij niet wilden rooken? Deze vraag werd door twee 

 hunner toestemmend beantwoord, doch de derde, de- 

 zelfde die onze gesprekken over de jagt vervelend had 

 gevonden, bedankte er voor, uithoofde zijne lippen 

 zoo schraal waren. Ik zeide hem daarop dat hij niets 

 beter konde doen dan er wat kaarsvet aan te smeren. 

 Doch vermits er op de boot slechts waskaarsen voor- 

 handen waren en het vet daarvan niet doelmatig was, 

 nam ik ntijn stukje vetkaars uit mijne weitasch , waar- 

 van hij zich dan ook bediende en dadelijk beterschap 

 bij vond. Een half uur later vroeg hij het mij op- 

 nieuw. Met de meeste bereidwilligheid gaf ik het 

 hem andermaal, waarop hij mij vroeg waarom ik dat 

 slukje kaars bij mij droeg. Ik antwoordde hem dat 

 dit hem om het even moest zijn, als hij er slechts baat 

 bij vond. 



»Zit daar dan eenig geheim achter?" vroeg hij. 



»Volstrekt niet" antwoordde ik; »maar het staat in 

 eenig verband tot de jagt, en ik meen daar straks 

 gemerkt te hebben dat Mijnheer daar niet gaarne van 

 hoort spreken." 



