120 



denken aan was, om ecn enkel stuk te schieten ? Nog 

 twee voile uren jaagde ik voort zonder een enkel stuk 

 wild te zien. Eindelijk landden wij in eene andere 

 kroeg aan, die er wat beter uitzag dan de vorige. 



Bij een goed vuur van takkebossen droogden wij 

 onze kleederen, aten onze door den regen geheel door- 

 weekte boterhammen op en bleven daar den avond 

 afwachten. Dit wachten had ten gevolge dat mijn 

 makkcrs, naarmate zij meer dronken, van lieverlede 

 meer en meer spraakzaam werden, zoodat wij einde- 

 lijk het dorp binnenrukten in eene stemming, als of 

 wij eene scheepslading wild geschoten hadden. 



Men drong er nog sterk bij mij op aan , om des ande- 

 ren daags nog eens revanche te gaan nemen, waartoe 

 ik mij echter niet liet overhalen. Den volgenden mor- 

 gen vertrok ik naar M . . . . alwaar ik nog dienzelf- 

 den middag en daags daarop, eene tamelijk goede jagt 

 maakte. Van daar ging ik per schroefstoomboot huis- 

 waarts. Op de boot had ik nog eene ontmoeting (er 

 zijn immers geene dames die het tijdschrift lezen; mogt 

 dit intusschen het geval zijn , dan hoop ik dat zij hare 

 delicatesse wel voor een oogenblik zullen willen ter 

 zijde stellen) en met de mededeeling daarvan zal ik 

 mijn verhaal besluiten. 



Onder de passagiers op de boot ware er drie waar- 

 mede ik al zeer spoedig een gesprek aanknoopte; 

 twee hunner waren jagers, en dan spreekt het van zelve 

 dat men niet lang met den mond vol tanden tegeno- 

 ver elkander zit. De derde was geen dienaar van 



