117 



weggeschoten zijn , want zij zijn zoo schouw (ril) dat 

 men er op geen duizende passen bij kan kor^n/' 

 »Gisteren," zeide V. . . , »lieb ik nog tweemaal hoo- 

 ren schieten." 



»0!" kreeg hij tot antwoord »dat is K. . die man kan 

 nog geene koe raken , wat wil die hoenders schieten ?" 



Na lang praten was ik toch eenigzins gerust gesteld 

 dat de jagt wel open zoude zijn, maar had meer en 

 meer de overtuiging bekomen dat het er met den 

 wildstand bedroefd zoude uitzien. 



Wij spraken af van den volgenden morgen ten acht 

 wen te zullen uittrekken. Ik voor mij had liever reeds 

 ten vijf uren begonnen, maar de jager bragt mij on- 

 der het oog, dat er geschreven staat : vanum est vobis , 

 ante lucem surgere, en nooit was deze spreuk meer 

 van toepassing. Wij namen afscheid van elkander. 



Hoe gewoonlijk de nacht die den openingsdag der 

 jagt voorafgaat, door den waren liefhebber wordt 

 doorgebragt, acht ik overbodig om hier te beschrijven. 

 Ik voor mij wil gaarne ronduit bekennen , dat het bij 

 mij naar geen slapen gelijkt; en gebeurt het al dat 

 ik voor een oogenblik insluimer, dan is het niets dan 

 eene aaneenschakeling van droomen die zich gewoon- 

 lijk daarin oplossen, dat ik het een of ander stuk wild 

 er juist goed voor heb, doch mijn geweer nietkan doen 

 losgaan en te vergeefs met alle magt aan den trekker 

 trek, tot dat ik eindelijk geheel afgetobd ontwaak. (*) 



(*) Volkomon waar! 



