116 



Geheel moedeloos kwam ik aan zijne woning aan. 

 Ik had rust noch duur alvorens ik een' der jagers 

 gesproken had , maar er was er letterlijk geen' enkelen 

 te vinden die een port d'armes voor dat jaar bezat. 

 Tot ons groot geluk vonden wij er echter een, die 

 nog eene acte van het laatst afgeloopen jaar bezat. 

 Hij was tevens houder eener herberg, wij besloten 

 dus om derwaarts te gaan, ten einde zoo vcel moge- 

 lijk ingelicht te worden en afspraak omtrent de jagt 

 voor den volgenden dag te maken. Tot overmaat 

 van ramp deed ik er de ondervinding op, dat er in 

 die streek onder de jagers, op het stuk van jagt veel 

 jalouzy bestond. Als goede vriend van V. . . . , 

 mogt ik mede gaan en ik moest dit als een voorregt 

 beschouwen, want anderen wilde hij volstrekt niet 

 mede nemen. Hij bepaalde zich dus tot V. ... , 

 den kapitein (*) en mij. Volgens hem , beteekenden die 

 anderen niets. »Wij moeten al het wild voor hen 

 schieten en s'avonds gaan zij er in het estaminet over 

 zitten zwetsen." 



Ik vond daarin eindelijk eene aanleiding om te vra- 

 gen of er dan werkelijk nog al veel wild was? 



»Ja," zeide de jager, »ik heb voor veertien dagen 

 nog drie hoenders geschoten en er dien dag nog twee 

 groote compagnien gezien; die kunnen nog alien niet 



{*) Deze was kapitein der garde civique. Toen ik den man gezien had , 

 vroeg ik of men hem uit spotternij aldits heette? maar ik kreeg een ontken- 

 nend antwoord op die vraag. „Hu ia het wei degeltfk" zeiden zfl , „men hceft 

 hem uit zottigheid kapitein gemaakt en nu kuuntm z,\j bem er met wijziglieid 

 niet mecr afkii)gcn M . 



