115 



gische jagtacte (port d'armes) aan te vragen, die ik 

 zonder veel moeite bekwam, iets hetgeen anders wel 

 eens veel voeten in de aard kan hebben. Tegen net 

 einde van Augustus van het daarop volgend jaar ont- 

 ving ik berigt van V. . . . , dat hij had hooren zeg- 

 gen dat de jagt aldaar op den l iten September zoude 

 geopend worden en dat men mij stellig verwachtte; 

 wild was er in overvloed. Ik antwoordde dat ik in 

 den avond van den laatsten Augustus aan de groote 

 barriere zoude aankomen en hem aldaar zoude af- 

 wachten. Dit alles gebeurde, doch in plaats van te 

 hebben gezorgd dat ik in gezelschap van andere jagers 

 (hij zelf was geen jager) zou kunnen uitgaan , wist 

 hij nog niet eens zeker of de jagt wel den volgenden 

 dag werd geopend. Volgens hem zouden wij dit 

 echter wel te weten kunnen komen en daarenboven, 

 al was de jagt niet open, wij zouden toch jagen. 

 Hij zelf zoude medegaan. Toen ik daarover zwarig- 

 heid maakte wilde hij mij geruststellen door te zeg- 

 gen dat in die streek, nagenoeg door een ieder, jaar 

 in jaar uit, zonder acte gejaagd werd en dat zij 

 nooit door een' garde-chasse bemoeijelijkt werden. 



Verbeeld u , lezer , mijne positie ! Ik had twaalf 

 uren afgelegd langs den meest vervelenden, misera- 

 belsten weg dien men zich denken kan, ik had eene 

 belgische jagtacte genomen en behalve dat mijne illu- 

 sien van een wildrijk jagtveld te zullen vinden, mij 

 waren ontnomen, wist ik nog niet eens met zeker- 

 heid of er ai dan niet zou kunnen gejaagd worden. 



