Ill 



tie liefhebbers der jagt> ons in onze rampzalige plunje 

 ziende , zullen verkiezen ons licver ondoelmatig , dan in 

 het geheel niet gekleed te zien; en dan Mynheer, zal 

 de laatste hand aan het vernielingswerk gestagen zijn. 

 Ik, die in jeugdigen leeftijd, onder de wet van 1814 

 als opziener der jagt in dienst ben getreden en die 

 in die betrekking grijs ben geworden, ik weet er van 

 mede te spreken. Wat al veranderingen heb ik niet 

 beleefd! Ik heb de jagt in haren gulden tijd ge- 

 kend; ik bedoel de dienstjaren die ik onder het be- 

 staan der Opper-Houtvesterij heb beleefd. Toen ont- 

 ving men van den houtvester of van zijnen adjunct 

 bevelen , inlichtingen , teregtwijzingen en raad. Dat 

 waren alien kenners en liefhebbers der jagt , zij ken- 

 den onze belangen , stelden onzen ambtsijver op prijs ; 

 dit hield onze ambitie gaande, want wij dienen het 

 liefst onder iemand die men weet dat kennis van ons 

 vak heeft. De Opper-Houtvesterij hield op te bestaan 

 en de wet van 1852 kwam in werking. Er werden 

 inspecteurs der jagt en visscherij in het leven geroe- 

 pen , maar slechts een in iedere provincie. Dat maakte 

 dat wij met dien ambtenaar te weinig in aanraking 

 kwamen, maar als wij inlichtingen vroegen dan ontvin- 

 gen wij die toch altijd spoedig. Toen kwam de wet van 

 1857 en de inspecteurs deelden in helzelfde lot van de 

 houtvesters. De rijksveldwacht werd georganiseerd en 

 wij werden er bij ingedeeld, hoewel wij altijd meer 

 in het bijzonder op de jagt en visscherij zouden heb- 

 ben toetezien. Wij doolden eerst als verdwaalde scha- 



