110 



Daar bij komt, dat wf] in de premlen toor bekeurin- 

 gen zeer zijn beknibbeld. Maar ik begrijp het wel; 

 daar zit meer achter dan Mijnheer zou denken. Het 

 is er op toegelegd om ons jagtopzieners in minachting 

 te brengen bij het volk , dat gewoon is op het uiterlijke 

 af te gaan. Zulk een rijksveldwachter met pluimen 

 en kwasten uitgedost, met riemen en gespen over- 

 laden en in een fraai pak gestoken, dat staat mooi, 

 dat boezemt ontzag in. Ziet men ons daarentegen in 

 ons versleten pakje, dan hoort men achter zijn' rug 

 mompelen : het is maar een koddebeier ! — Mijn ambt- 



genoot B te G heeft onlangs de stoute 



schoenen eens aangetrokken en , bij gelegenheid eener 

 inspectie, zijn' nood geklaagd en om kleedinggeld ge- 

 vraagd. Tot antwoord kreeg hij niets anders dan een 

 schouder ophalen. Ja Mijnheer, het is hard voor ons 

 opzieners die, als wij onze betrekking naar behooren 

 waarnemen , toch stellig de moeijelijkste dienst te ver- 

 rigten hebben, dat wij het karigst bezoldigd en het 

 minst in tel zijn; ik zeg niet van de jagtliefhebbers, 

 want bij hen zijn wij geacht en zij ontsluiten ons dik- 

 wijls eene milde hand , maar bij het niet jagend ge- 

 deelte der bevolking is de opinie omtrent ons al zeer 

 gering. Men heeft ons eerst over een' en denzelfden 

 kam willen scheren met de andere rijksveldwachters 

 en ons met hetzelfde mooije pak willen opschikken, 

 maar dat plan is mislukt, nu is men tot een ander 

 uiterste vervallen en geeft ons in het geheel geene 

 kleeding. Wat zal nu hiervan het gevolg zijn? dat 



